Vandaag bij bomma aan tafel. Het leek wel een toneelstuk van Arne Sierens.

Papa: “Ik heb vandaag met de rijkste mens van Diepenbeek op café gezeten. Kan die e stukske zagen!”
Bomma: “Zwijgt me derover. Daar gaat uw licht van uit.”
Papa: “Is dien eigenlijk ooit getrouwd?”
Bomma: “Die? Getrouwd?! Wa zou het! Die ging nooit weg, indertijd. Die zat altijd thuis op een koe.” 

Johan zwaaide druk met de nieuwe Mojo. “Lene, er staat een interview met Tim Burgess in Mojo en raad eens waar het over gaat?!”
“Zeg eens?”
“Hij zegt dat de twee belangrijkste bands voor hem als tiener The Prisoners en New Order waren. Daar is het hele interview aan opgehangen. Maar ik volg The Charlatans al sinds het begin en hij heeft The Prisoners nog nooit als invloed vermeld. De eerste keer was toen jij hem erachter vroeg, bij dat interview in februari.”
Ik bloosde. “Denk je dat het er iets mee te maken heeft?”
“Hij was toch helemaal uit zijn lood geslagen toen jij hem naar The Prisoners vroeg? En hij kwam er telkens op terug. Ik denk van wel.”

Die arme lieve Tim schrok zich inderdaad te pletter toen ik zei dat ik The Prisoners in zijn muziek hoorde. Hij begon mij meteen uit te vragen en kwam er na het interview nog op terug. Op een bepaald moment mompelde hij zelfs verlegen: “Now I come to think of it, when I listen to the music I made, maybe I’ve been copying them all of my life…”. We hadden er een smashing titel van kunnen maken “Charlatans kopiëren Prisoners”, maar dat zou niet eerlijk geweest zijn. Het moment was te onbewaakt, te mooi… En er is geen mens die The Prisoners nog kent.

Interviews worden meestal pas echt leuk als je bands naar hun eigen favoriete bands van vroeger vraagt. Dan voel je het enthousiasme en zie je hun ogen blinken. Muzikanten over hun favoriete muziek laten praten, simpel toch?

Toevallig kwamen we de laatste 2 keren telkens bij punk uit. Eerst met Tim Burgess die honderduit vertelde over Crass, Creation, New Order en de hele Manchester scene. Hij vroeg me helemaal uit over mijn platencollectie en over optredens van Iggy & The Stooges en Echo & The Bunnymen.

Ook Dave Boulter van Tindersticks vond zijn roots in diezelfde Manchester scene, hoewel ik het van hem zo op het eerste zicht niet verwacht had. Hij vertelde op een prachtige, emotionele manier over wat Joy Division voor hem betekende en over hoe punk vrijheid betekende voor hem. Je moet het maar eens lezen, hier. 

Dikwijls zijn de simpele, een beetje stomme, vragen nog de leukste. Niemand zit te wachten op een journalist die uitgebreid zijn kennis wil etaleren. Bij Dave Boulter luidde de laatste vraag “Why the donkey?” (met betrekking tot het artwork van Tindersticks) en het antwoord was ronduit vertederend. Hij begon over hoe traag, koppig en triest ezels zijn en dat de band zich daar wel mee kan identificeren.

En jullie? Welke groep veranderde jouw leven?
Vertel me over je eerste liefde.

Waar is de tijd dat België er nog openlijk voor uitkwam voor de 0 punten te gaan? Onbeschaamd ironisch. Kijk mee naar Telex in 1980.

De nieuwe post van Maarten brengt herinneringen terug…

Een van mijn allereerste vriendjes was van Brugge. (Als tiener vond ik elk excuus goed om zo ver mogelijk van Limburg weg te zijn) Als we niet naar hardcoreconcerten gingen of in een of ander park lagen, zat ik bij hem achterop de fiets. Ik met mijn armen stevig rond zijn middel en hij zig-zag-zoef tegen een onmenselijke snelheid overal tussen-, over- en onderdoor.

Op een keer brak het volledige achterframe van zijn fiets eraf. Ik met achterstel en al de grond op. (Aan mij zal het niet gelegen hebben. Ik woog toen 45kg voor 1m70.) En maar lachen…

Hebben fietsen echt zoveel meer te lijden in Brugge? Ik vraag het me af…

Mijn notitieboekje is de laatste maanden exponentieel gegroeid met al die concerten en recensies. Nu is het bijna vol. Ik weet zelfs niet of het het einde van de maand haalt. En dan te zeggen dat het er in februari nog nagelnieuw uitzag.

Ik blader altijd graag even terug. Hopen concerttickets, tekeningen van vrienden, interviews, tips en links, recepten, to do-lijstjes, verlanglijstjes, zelfs berekeningen…

Ach… Er valt nog veel te beleven in de volgende maanden. Tijd voor nieuw.

Eergisteren zag ik The Dø, Syd Matters en Murder op Les Nuits, vandaag ga ik Camille een bezoekje brengen in het Koninklijk Circus en morgen naar Play in Hasselt. Toch kon ik het niet laten gisteren…

Johan en ik zaten in Au Soleil gisteren.
“Zou er een concert zijn vandaag?”
“Even kijken… Fuck Buttons in de AB?”  Johan trok een vies gezicht. 
Ik probeerde opnieuw: “Girls in Hawaii in de Botanique?” Weer een nee.
We zochten moedig verder en vonden “Saviours, Black Cobra en - hou je vast - Ultraphallus in Magasin 4″. Een grote glimlach.  We hadden onze onbekende bestemming voor de nacht gevonden.

Ik was blij nog eens naar Magasin 4 te kunnen. Dat donker, smerig ninetieshol is een unicum in Brussel. Het schijnt dat het binnenkort moet plaats ruimen voor kantoorgebouwen. Verhuizen of verdwijnen zijn de enige opties. (Iedereen die me hier meer over kan vertellen, be my guest)

Het concert was al volop bezig toen we aankwamen.
“Qu’est-ce qu’on a raté?” vroeg ik aan de kassa.
“Ultraphallus”
“C’est pas vrai!” zei ik sip.
“Et c’était bieeeen!” Het kassameisje wreef het er nog eens extra in. Alvorens mij van een stempel te voorzien en zich te verwonderen over mijn minuscule knokige polsen. (meer dan 20 jaar ondergewicht, I’m a freak of nature.)

De snelle, melodieuze en loeiharde metal van Saviours bleek een waardig alternatief te zijn. Ze hadden bovendien een superdrummer. Black Cobra even later was nog harder, nog sneller, nog smeriger. Iets helemaal anders. Ik ben weer een paar decibels kwijt.  Maar het was het waard. De Brusselse ondergrond, l’amour…  C’est beau quand même.

Vrijdag 23 mei heb ik mijn evaluatiegesprek. Ik proef het woord: ee-vaa-lu-wa-sie. Het soort van grote stand van zaken waarin beslist wordt of je al dan niet een vast contract krijgt.

Ter voorbereiding moet ik een formulier invullen waarin ik mezelf beoordeel. Wat zijn mijn goede kanten, mijn “aandachtspunten” (zoals dat heet), hoeveel scoor ik op pakweg assertiviteit of methode… Wat vond ik leuk aan het werk, wat niet? Wat zijn mijn doelstellingen voor het komende jaar?

Ik vind het ontzettend moeilijk. Het lijkt wel een tweede sollicitatiegesprek. En hoe gaat dat dan? Mag ik hen ook evalueren? Zeggen dat ik onderbetaald word en stante pede opslag vragen? En maaltijdcheques en een pensioenplan?

En wie zegt dat ik überhaupt een vast contract wil? Mijn leven slijten in de Aai Tie. Een kantoorcarrière… Ik dacht altijd dat ik wereldreiziger zou worden, of dictator in een middelgroot Afrikaans land of Nobelprijswinnares. Maakt niet eens uit in welke categorie.

Ik weet het zo allemaal niet. Ik heb nog tot maandag voor dat kutformulier.

 

En Robin, heel lief van je verrassingsfeestje dan, maar ik heb je wel door hoor! :-p

Ik weet niet wat jullie, maar dit vind ik een echte turn-off.

Sjock Festival deed al een meesterlijke zet door Queen of Rockabilly Wanda Jackson op hun affiche te zetten, maar toen ze ook nog The Sonics bevestigden ging ik helemaal achterover. En dan heb je ook nog MC5! Vergeet Werchter, vergeet Pukkelpop… Het is in Gierle te doen deze zomer.

The Sonics zijn één van de rauwste en brutaalste garagebands van de jaren zestig. Vorig jaar kwamen ze voor het eerst in veertig jaar terug samen voor een reünieconcert en dit jaar volgden hun allereerste concerten in Europa. Klassiekers van hun hand zijn Psycho, Strychnine en The Witch. Hier zie je het geweldige Have Love Will Travel dat je misschien in de versie van de Black Keys kent. De video is een beetje lullig, maar het was dat of stilstaand beeld.

Wanda Jackson is de vrouwelijke Elvis, maar beter. De eerste vrouw in rock-’n-roll: bloedmooi, ruig en een beetje gevaarlijk. Wij houden vooral van Fujiyama Mama met de legendarische pick-up lines “I’ve been to Nagasaki, Hiroshima too/ The things I did to them, baby, I can do to you” en “You can talk about me/ Say that I’m mean / I’ll blow your head off baby, with nitroglycerine”. Kijk naar Hard Headed Woman en je weet meteen waarom Elvis met haar uitging.

En dan is er ook nog de heerlijke over the top garage van Reverend Beat Man. Geil cultureel verantwoord op Bernie Dexter met Come Back Lord.

Verder bevat de affiche nog leuke namen als The Seatsniffers (als backing band van Wanda), The Dwarves (Hilarische punks uit de QOTSA-familie) en de rock-’n-soul van The Bellrays die we vorige maand nog aan het werk zagen in de Botanique. Voor meer info, check de site.

Ik heb mijn tickets alvast. Wie komt er mee?

 

Waarom is het zo dat de leukste nieuwe liedjes op de radio nooit aangekondigd worden? 

Dat is geen probleem uiteindelijk.  Als de tekst een beetje verstaanbaar is, onthoud je één zin, je googlet die en 0.08 seconden later weet je wat je net beluisterd hebt.

Ik heb altijd erg van liedjesteksten gehouden.  Zo erg dat als tiener ik geen cd’s kopieerde, ik kocht ze. Voor het boekje, voor de teksten. Dat was pre-internet, natuurlijk. (Ben ik zo oud?) Maar zelfs nu blijf ik muziek op de computer zielloos vinden.

Het gebeurde dat die teksten niet in het boekje stonden. Dan zette ik me met pen en papier langs de stereo.  Twee zinnen luisteren, de cd-speler op pauze zetten, opschrijven, opnieuw luisteren, aanvullen, verbeteren en op naar de volgende twee zinnen.  Die onderneming nam meestal een hele namiddag in beslag.  Elk nummer had wel één zinnetje dat onverstaanbaar bleek, één uitdrukking die ik nog niet kende…

En met vinyl en cassettebandjes was het nog erger.  Uren bitterzoete miserie.

Décidément, het is de nostalgie niet waard.